Każdy czytelnik cieszy się, kiedy może powiedzieć, że jego czytelniczy rok był bardzo udany. Ja zdecydowanie mogę tak właśnie stwierdzić. Natomiast problem pojawia się wtedy, kiedy próbujemy wskazać powieści najlepsze z najlepszych, bo wiemy, że większość z przeczytanych książek na takie wyróżnienie zasługuje. Ja jednak postaram się sprostać temu zadaniu.
*Klikając na tytuł książki. zostaniesz przeniesiona/y do mojej recenzji. Klikając w imię i nazwisko autora/ki książki, zostaniesz przeniesiony na Jej/ Jego Facebooka
**Kolejność prezentowania książek jest zupełnie przypadkowa.
.jpg)
„Sen przychodzi nad ranem” Ewelina Miśkiewicz – autorka poprzez to, co dzieje się z główną bohaterką książki uświadamia nam, jak bardzo znaczący wpływ na przyszłość człowieka ma jego dzieciństwo i to, czego w nim doświadczamy. My towarzyszymy kobiecie w momencie, kiedy musi na nowo stać się małą dziewczynką i wrócić tam, gdzie wszystko się zaczęło. By jej historia była pełna, musi poznać jej bieg przyczynowo skutkowy. Tylko czy będzie to możliwe, w sytuacji, kiedy sama Lu nie może mieć pewności, czy świat, w którym obecnie się znajduje, jest tym prawdziwym, czy może tylko jednym z wielu wykreowanym przez jej umysł? O tym musicie przekonać się już sami, bo ja oczywiście nic nie zdradzę.
Nawet gdybym chciała to nie mogę, ponieważ Ewelina Miśkiewicz tak perfekcyjnie zatarła granice pomiędzy tym, co jest rzeczywistością, a co tylko projekcją chorego umysłu, że sam czytelnik do końca nie wie, czy może ufać swojemu odbiorowi tego, o czym czyta na kartach książki. Z biegiem fabuły, coraz częściej zadajemy sobie pytanie, kto tak naprawdę chce pomóc Luizie i stoi po jej stronie, a kto tylko świetnie nią manipuluje. A prawda mocno szokuje i zaskakuje.
To powieść, która pokazuje nam najgłębsze meandry udręczonego chorobą umysłu sterującego człowiekiem, jak bezwolną marionetką. Zostaniecie dosłownie pochłonięci i nie będziecie mogli oderwać się od czytania, aż do ostatniego zdania zapisanego przez autorkę, by ostatecznie zadać sobie pytanie, ale czy rzeczywiście Luiza opowiedziała całą prawdę? Sprawdźcie to sami.
„Miejsce
na ziemi” Iwona Mejza – Ten tytuł, jak i dwie poprzednie odsłony
cyklu „Przyjaciółka”
oraz
„Rodzinne strony” należą do lektur nieodkładanych. Wciągną
was bez reszty i podbiją wasze serca. Mało tego nie raz będziecie
mieli dojmujące odczucie, że czytacie o sobie i jesteście częścią
tej historii
„Łączka
- Czarna Kostka” Wanda Siubiela - Bardzo
mocno wyczuwalny realizm i autentyczność wszystkiego, o czym w niej
przeczytamy, na pewno sprawi, że wielu czytelników odnajdzie w niej
cząstkę siebie, a nawet przeniesie wiele poruszanych w niej
aspektów na płaszczyznę własnego życia. Tym samym jej lektura
nikogo, kto zechce po nią sięgnąć, z pewnością nie pozostawi
obojętnym na historię Weroniki, skłaniając nas do wielu refleksji
i przemyśleń. Sama Weronika dla wielu młodych, którzy są w
podobnej do niej sytuacji życiowej, może stać się swego rodzaju
bratnią duszą. Natomiast jej postawa i cenione przez nią wartości
będą siłą w walce o siebie i inspiracją do działania.
Wanda
Siubiela zostawia dla nas w swojej książce bardzo ważne
przesłanie. Nie liczy się, co mówią o nas inni i jak nas
postrzegają. To jest nasze życie i nikt nie ma prawa kreować go za
nas. Najważniejsze, aby niezależnie od wszystkiego, co nas spotyka
być wiernym samemu sobie i postępować w zgodzie z własnymi
poglądami. O wartości człowieka nie stanowi to ile ma, ale to jaki
jest i co nosi w sercu. Dlatego ważne jest, abyśmy otaczali się
ludźmi, którzy będą cenić nas właśnie za to, co niewidoczne
dla oczu.
Z pełnym przekonaniem uważam, że jest to książka,
którą powinna przeczytać zarówno córka, jak i matka. Ojciec i
syn. Dzięki niej my dorośli będziemy mogli lepiej zrozumieć świat
widziany oczami naszych nastoletnich dzieci. Wspólna lektura tej
powieści może być wspaniałym impulsem i pretekstem do tego, aby
rodzic zatrzymał się w biegu codziennego życia i docenił w nim
rolę własnego dziecka. Znalazł czas na szczerą rozmowę i
otwartość dla jego uczuć, potrzeb i pragnień.
„W
krainie dinozaurów” Marek Marcinowski - Autor w
bardzo przystępny i ciekawy sposób przekazuje dziecku wartościową
wiedzę, a jednocześnie pobudza jego wyobraźnie i zaangażowanie w
lekturę książki. Jak miało to miejsce w przypadku poprzednich
książek autora dla dzieci, również i tym razem zadbał o to, aby
pobudzić jego kreatywność i skupić uwagę. A to dlatego, że
kiedy już czytelnicza przygoda dobiegnie końca, na dziecko czeka
zestaw pytań, odnoszących się do tego, o czym właśnie
przeczytało oraz zadania praktyczne, które może wykonać
samodzielnie, albo poprosić o pomoc dorosłego, co sprzyja spędzaniu
miłego wspólnego czasu. Co więcej, na pewno po przeczytaniu
książki całą rodzinką będziecie chcieli wybrać się do muzeum
paleontologicznego.
„Kim
będę, kiedy dorosnę” Marek Marcinowski - z
całego serca polecam i rekomenduję tę książeczkę. Łączy ona w
sobie elementy nauki z zabawą. Sprawia wiele przyjemności, pobudza
wyobraźnię dziecka. A czas z nią spędzony to sama przyjemność
zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, którzy przez chwilę również
mogą jeszcze raz poczuć się dzieckiem.
„Magia Świąt Bożego Narodzenia" Marek Marcinowski - Gorąco polecam lekturę tej pięknej rymowanej książeczki nie tylko dzieciom. Niech będzie to lektura familijna. Przeczytajcie ją wspólnie, a na pewno umili wam oczekiwania na te cudowne dni, a także będzie idealna do przeczytania przy świątecznej choince.
„Za głosem miłości” Aneta Krasińska - Uwierzcie mi, że sięgając po książkę, będziecie świadkami zupełnej transformacji życia głównej bohaterki, w której będzie musiała stawić czoła poważnym problemom i zawalczyć o to, co kocha. Aneta Kraińska w bardzo obrazowy i przejmujący sposób uświadamia nam, jak łatwo jest wpaść w bagno, które pochłania nas niczym ruchome piaski. Wystarczy tylko jeden krok w niewłaściwą stronę. Przez to, że zarówno tematyka książki jest bardzo życiowa, a jej bohaterowie niezwykle autentyczni, całość jej przekazu trafia do nas bardzo mocno i skłania do refleksji. Pisarka pokazuje nam również, że w tym bagnie tkwi nie tylko osoba, która w nim się pogrążyła, ale także jej bliscy, którzy próbują ją z niego wyciągnąć. Jest to proces bardzo trudny, który wymaga od nich ogromnej siły i determinacji, biorąc pod uwagę fakt, że zawsze na tak trudnej drodze nie obywa się bez upadków, a wtedy musimy sobie odpowiedzieć na bardzo ważne pytanie. Czy mimo miłości, która jest w naszym sercu, my nadal jesteśmy w stanie ufać tej osobie i wybaczać jej mimo wszystko? Nawet jeśli ona sama tego nie dostrzega i nie umie czerpać z naszej pomocy siły dla siebie. Musicie koniecznie przeczytać książkę i przekonać się, czy Luiza tę determinację w sobie znajdzie, a co najważniejsze, czy w tym wszystkim nie zatraci siebie i nie zapomni o swoich marzeniach.
To książka, którą nie tylko warto i trzeba przeczytać. Proszę was o to, abyście mówili o niej głośno i polecali innym. Ta powieść skrywa w sobie pewnego rodzaju misję. Jestem przekonana, że wielu jej czytelników znajdzie w niej cząstkę swojej historii, więc na pewno im pomoże. A ponadto niech będzie przestrogą dla młodych ludzi, kobiet. Miłość jest piękna, ale może stać się niebezpiecznym narzędziem manipulacji, więc bądźmy nie tylko romantyczne, ale także rozważne.
„Za głosem nienawiści” Aneta Krasińska - to naprawdę bardzo dobra kontynuacja, którą czyta się z dużym zaangażowaniem i ciągle powtarzającym się pytaniem „Jak ja zachowałabym się, będąc na miejscu bohaterki książki”? A to dlatego, że tematyka książki porusza tematy i problemy bardzo życiowe i autentyczne, z którymi wiele osób zmaga się na co dzień, choć często są one w naszym społeczeństwie przemilczane bądź mówi się o nich bardzo niewiele. Mając w pamięci ostatnie sceny książki „Za głosem miłości”, do czytania jej kontynuacji przystąpiłam z bijącym sercem i od początku do końca bardzo chciałam, aby Luiza wreszcie zaznała wytchnienia, szczęścia i smaku prawdziwej miłości, na którą zasługuje, jak nikt inny.
Jeżeli nie szukacie banalnych zakończeń i przewidywalnych rozwiązań problemów, to „Za głosem nienawiści” jest idealną książką, która pozostanie w waszej świadomości na długo. Zapewniam, że nie będziecie rozczarowani, gdy sięgniecie po tę powieść.
„Sprawy
rodzinne” Iwona Mejza - to bardzo mądra, głęboko refleksyjna
książka, którą każdy z nas odbierze na swój własny odrębny
sposób. Zależny od tego, jak wiele sami już przeżyliśmy i jaki
bagaż życiowych doświadczeń posiadamy. Jestem pewna, że wiele
czytelniczek książki, utożsami się ze wszystkim, o czym w niej
przeczyta, a same bohaterki staną im się bardzo bliskie. Mocno
wierzę w to, że książka uświadomi kobietom, iż nadszedł czas żeby
wreszcie pomyśleć o sobie i zmienić swoje życie na lepsze. Bo na
co również autorka zwraca w książce naszą uwagę, my
kobiety mamy tendencję do życia dla innych i według ich wyobrażeń
pisanego dla nas scenariusza. To, co jest bardzo ważne, to kwestia
niezależności kobiety w małżeństwie. Nigdy nie wiadomo, jak to
życie się ułoży, więc powinnyśmy zadbać o to, aby w
przypadku, gdy ta rodzina się rozpada nie pozostać z niczym. Mieć
własne środki na ten start w lepsze życia.
Z książki
płynie do nas przesłanie, dodające siły i otuchy. Owszem takie
nagłe życiowe rewolucje nie są łatwe, ale w myśl znanego
powiedzonka, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Takie
zmiany pozwalają spojrzeć na nasze życie z zupełnie innej
perspektywy i dać nam szansę na otwarcie jego lepszego rozdziału.
Otworzyć nam oczy na to, czego do tej pory nie dostrzegaliśmy, a
tym samym odebrać ważną życiową lekcję. Iwona Mejza pokazuje
nam, że szansa na ten nowy początek może nadejść z najmniej
spodziewanej przez nas strony, jeśli tylko nie będziemy
zacietrzewiać się i trwać we wzajemnych pretensjach i żalach, a
będziemy chcieli rozmawiać i słuchać.
Tylko od nas zależy, czy się na tę szansę otworzymy.
Już chyba nikogo z was nie muszę zapewniać, że jest to książka warta uwagi i poświęconego na jej przeczytanie czasu. Na pewno będzie to czas niezwykle wartościowy, a zarazem emocjonalny, bo dotyczy ważnego tematu, jakim są relacje międzyludzkie w obliczu rozpadu rodziny i doznania krzywdy ze strony osoby, którą kochamy, a która ma za nic nasze uczucia i pozwala nam żyć w zakłamaniu. Jest to powieść niełatwa, ale taka, która na długo pozostaje w sercu i pamięci czytelnika. Nie obawiajcie się jednak emocjonalnego przytłoczenia podczas czytania, ponieważ autorka dla zachowania balansu wzbogaciła całość także dawką świetnego humoru. Jest to powieść, która nie pozwala się odłożyć, zanim nie doczytamy jej do końca, przy czym nie da się uniknąć przeniesienia tego, o czym przeczytaliśmy na płaszczyznę własnego życia. Dlatego po jej przeczytaniu, przygotujcie się na konfrontację z prawdą o sobie i swoim życiu.
„Święta w miasteczku Anielin” Iwona Mejza - Anielin otula niezwykłą atmosferą tego wyjątkowego czasu, który każdy chce spędzić z osobami bliskimi naszemu sercu. Przekonajcie się koniecznie dla kogo ten najbardziej rodzinny okres w roku stanie się początkiem życiowych zmian i postanowień, a może ktoś właśnie w Anielinie znajdzie tak bardzo poszukiwane przez każdego z nas swoje miejsce na ziemi. Tego oczywiście dowiecie się spędzając święta w Anielinie, do czego gorąco każdego namawiam. Możecie mi wierzyć, że lektura tej książki pozostanie nie bez wpływu na nas samych. Tych z was, którzy spędzą swój czas z tą książką skłoni do wielu refleksji i przemyśleń także o życiu waszym i waszej rodziny. No i oczywiście poczujecie tę niepowtarzalną, niezwykłą świąteczną atmosferę.
Całość czyta się niezwykle łatwo i przyjemnie, co w połączeniu z bardzo ważnymi i życiowymi aspektami, jakie zostały w książce zawarte sprawia, że mocno poruszony przez bieg dziejących się wydarzeń czytelnik niepostrzeżenie dociera do końca wspaniałej historii. Bardzo żałuję, że to już ostateczne pożegnanie z miasteczkiem Anielin i jego mieszkańcami, gdyż wszyscy oni stali mi się bardzo bliscy, ale opuszczam ich ze spokojem w sercu.
„Niedokończony list" Ewa Szymańska - Musicie koniecznie sięgnąć po ten tytuł, gdyż perfekcyjnie splecione historie jego bohaterek tworzą niezwykle ciepłą, poruszającą i chwytającą za serce czytelnika powieść. Ostateczne uświadamia nam, że wszystko, przez co przeszły, choć znacząco się od siebie różni, to jednak ma w sobie coś tożsamego. Zarówno Ela, jak i Marta wiedzą czym jest i jak bardzo boli poczucie krzywdy i odrzucenia. Jednak Marcie los da jeszcze szanse na bycie szczęśliwą, jeśli tylko zdoła przestać tkwić w przeszłości i zamknie za sobą jej drzwi. Czy jej się to uda? Sprawdźcie sami.
Przygotujcie się jednak na to, że ta historia wzbudzi również wspomnienia każdego, kto zechce ją poznać. Wywoła sentyment do minionych czasów i przeżyć, ale może również skonfrontować nas z czymś, o czym chcielibyśmy zapomnieć. Jednak czy warto uciekać, a może wręcz przeciwnie, dopóki nie jest jeszcze za późno, warto znaleźć w sobie odwagę na szczerą rozmowę, której pomiędzy Elą i Martą zabrakło. Ja bardzo mocno zaczytałam się w tej powieści, a po jej lekturze wybrałam się na samotny pełen zadumy i refleksji spacer na temat życia mojego i mojej rodziny. Co niech będzie dla was dowodem na to, że książka ma znaczący wpływ na swoich czytelników.
„Proszę, pokochaj mnie, mamo!” Marta Maciejewska - Zdecydowanie jest to jeden z tych tytułów, obok którego nie da się przejść obojętnie i który zostanie z czytelnikiem już na zawsze. Z pewnością trafi wprost do waszych serc i nie pozwoli o sobie zapomnieć już nigdy. Nawet jeśli po skończonej lekturze odłożycie książkę na półkę, to wszystko, co w niej przeczytacie, ciągle pozostanie w was żywe. Ja sama chciałabym, aby ta powieść trafiła do jak najszerszego grona odbiorców bo jestem pewna, że ma w sobie ogromną siłę sprawczą i naprawdę może pomóc wielu kobietom. Muszę przyznać, że jest to historia o wiele mocniejsza, niż myślałam, jednak mimo to, a może właśnie dlatego uważam, że powinna trafić do szkół średnich, jako lektura na zajęciach Wychowania Do Życia W Rodzinie, a także gabinetów terapeutycznych. Pamiętajcie, nikt nie ma prawa nas gnębić, upokarzać i niszczyć, Nie bójmy się prosić o pomoc.
„55, czyli Pamiętnik Wariatki” Elżbieta Stępień - Ta książka to zupełnie nowe oblicze twórczości Elżbiety Stępień, które wyraźnie pokazuje, jak bardzo warsztat twórczy autorki się rozwinął. To w znacznej części romans, ale w książce odnajdziemy również elementy kryminału. Każdy z nas chce kochać i być darzony szczerą miłością, jednak niestety zdarza się, że to pragnienie odbiera nam zdolność prawidłowego osądu ludzi i ich intencji wobec nas, co może prowadzić do naprawdę niebezpiecznych sytuacji.
Decydując się na lekturę tego tytułu czytelnik spędzi czas z naprawdę wspaniałą książką, w której życiowe problemy, wybory i decyzje skłaniające nas do refleksji i przemyśleń także na płaszczyźnie własnego życia, przeplatają się ze świetnym humorem. Tutaj bardzo dużo się dzieje, a to, o czym napisałam wam do tej pory nie jest wszystkim, co czeka na czytelników na kartach powieści. Przeczytacie również o relacjach i miłości rodzicielskiej, poświęceniu dla dobra kogoś, kogo kochamy, a także kobiecej przyjaźni, która bywa dość osobliwa.
Wciągająca, niepozwalająca się nam oderwać od lektury książki fabuła w połączeniu z wyrazistymi i różnorodnymi portretami bohaterów, a także płynnym i bardzo przyjemnym stylem pisania autorki sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko. Natomiast zapewniam was, że długo o niej nie zapomnicie. Co więcej, na pewno wiele osób odnajdzie w tym pamiętniku cząstkę siebie, własnych potrzeb i pragnień. Nie jest to jednak historia adresowana wyłącznie kobietom, wszak wszyscy pragniemy uczucia i bliskości kogoś, komu ofiarowujemy swoje serce
Pisarka poprzez swoją powieść chce nam powiedzieć, że na miłość nigdy nie jest za późno, bo ona nie liczy lat. To my sami bardzo często ją komplikujemy, bojąc się zdobyć na szczerość i otwartość. A tylko na tak solidnym fundamencie możemy zbudować coś pięknego. Ela zdaje się mówić "Nie bójcie się zaryzykować dla miłości. Nikt nie obieca wam, że nie poznacie smaku cierpienia z jej powodu, ale ona, choć czasem wiedzie nas krętymi ścieżkami, to jeśli jest prawdziwa, pokona wszelkie przeciwności i zawsze nas odnajdzie. A nawet jeśli coś nie wyjdzie, to każde doświadczenie czegoś uczy. Pozwala spojrzeć na siebie i swoje życie z zupełnie innej perspektywy, obudzić się z życiowego letargu i docenić siebie".
„Sobie pisani” Jolanta Kosowska - Pisarka zostawiła dla nas cenną lekcję. Otóż zanim zdecydujecie się komuś pomóc, pamiętajcie, że prawda o życiu tej osoby, którą my dostrzegamy, może być tylko pozorna. Choć powinna być wartością samą w sobie, to niestety najczęściej ma drugie, a może trzecie i kolejne dno. Często to, co przyjmujemy za jasne i oczywiste nie oddaje rzeczywistości. Jednak nam wydaje się, że wiemy lepiej. Brniemy w stworzoną w naszej głowie nieprawdę i podejmujemy działania, które mogą kogoś bardzo skrzywdzić. Z całego serca zachęcam was do poznania tej niezwykle poruszającej, wzruszającej i refleksyjnej książki. Zapewniam was, że każdy znajdzie w postaciach jej bohaterów i ich perypetiach cząstkę siebie. Będziecie mocno trzymać kciuki za to, aby wszystko, o czym przeczytacie, dobrze się skończyło, czytając z zapartym tchem, a jednocześnie chcąc pozostać z tą historią, jak najdłużej. A przemyślenia towarzyszące jej lekturze z pewnością przeniesiecie na płaszczyznę własnego życia, myśląc o niej jeszcze długo po odłożeniu na półkę biblioteczki.
„Madeira” Jolanta Kosowska - na kartach książki odnajdziemy wielowymiarową, życiową i refleksyjną historię, której lekturze towarzyszyć będą silne emocje z którymi przyznam szczerze było mi chwilami bardzo ciężko sobie poradzić. Wszystko, o czym przeczytamy trafiło wprost do mojego serca i wywołało łzy wzruszenia. Uwierzcie mi, że dojmujący autentyzm dziejących się w książce wydarzeń sprawi, że sami bohaterowie staną wam się bardzo bliscy, a wszystko, przez co przeszli przeniesiecie na płaszczyznę własnego życia, co w rezultacie skłoni każdego do głębokich refleksji i przemyśleń.
Tej książki się nie czyta, ją się przeżywa i chłonie całym sobą. Kończycie czytać książkę i macie wrażenie, jak byście wrócili z podróży życia, która choć dobiegła końca, w was jeszcze bardzo długo, o ile nie na zawsze zostanie żywa.
Na nią trzeba po prostu otworzyć serce i samemu je poczuć. Także nie zwlekajcie, ani chwili dłużej z jej przeczytaniem. Pozwoli wam ona spojrzeć na siebie i swoją rodzinę w zupełnie innym świetle. Docenić ją, a także zatrzymać się w biegu życia, wyciszyć i dostrzec wiele pięknych chwil, które tak bardzo często mijają bezpowrotnie przez nas niezauważone. Ja na pewno, jaszcze nie raz do tej książki wrócę i będę czerpać dla siebie z jej ogromnej wrażliwości i mądrości, która się w niej kryje.
„Spotkamy się we śnie” Jolanta Kosowska, Marta Jednachowska - Autorki
oddały w nasze ręce wyjątkową książkę, w której nieuchwytny
świat snu nieosiągalny dla wszystkich przeplata się z bardzo
realnymi życiowymi problemami, z którymi z kolei na pewno wielu z
nas może się utożsamić. To bardzo mądra, angażująca czytelnika
książka, o miłości i poszukiwaniu szczęścia, którego czasami
szukamy bardzo daleko nawet w snach, podczas gdy może ono czekać
gdzieś blisko nas, chciałoby się powiedzieć na wyciągnięcie
ręki. Kiedy wreszcie to do nas dotrze zdajemy sobie sprawę, że nie
potrafiliśmy docenić tego, co mamy. To także zajmująca historia o
skomplikowanych wyborach i trudnych decyzjach przyjaźni i chorobie,
a więc o wszystkim tym, z czego składa się, życie, któremu
każdego dnia próbujemy nadać sens.
Czas
spędzony na jej lekturze dostarczy wam wiele dojmujących emocji,
które będziecie mogli wręcz poczuć. Od samotności, chłodu,
zwątpienia, zagubienia, lęku, aż do miłości, namiętności i
szczęścia. Warto wspomnieć, że w opisywanej historii nie
zabraknie zaskoczeń i ciekawych zwrotów akcji. To wszystko sprawia,
że całość czyta się naprawdę świetnie i niepostrzeżenie
dociera do końca z poczuciem, że chciałoby się więcej. Na
szczęście książka ma otwarte zakończenie, co pozwala nam mieć nadzieję, że kiedyś powstanie kontynuacja. Ja
bardzo na to liczę, gdyż debiut tego wspaniałego duetu okazał niezwykle udany, czego serdecznie gratuluję.
„Cicha noc” Jolanta Kosowska - to nad wyraz autentyczna opowieść spleciona z ważnych i trudnych życiowych wątków, które otulone ciepłą i klimatyczną atmosferą adwentu stają się łatwiejsze do przemyślenia i zaakceptowania. Z pewnością wielu z nas odnajdzie w niej cząstkę swojego życia. Będą też i tacy, jak ja, którzy po przeczytaniu powieści pójdą do swojej babci, dziadka i będą chcieli wysłuchać opowieści o ich życiu. Nie zapominajmy bowiem o tym, że starsi ludzie niosą ze sobą skarbiec życiowych doświadczeń, przeżyć, a co za tym idzie życiowej mądrości, z której my młodzi mamy niepowtarzalną okazję czerpać.
„Finalistka” Magdalena Majcher - to bardzo przejmująca i poruszająca historia chorej miłości i obsesji, ale autorka zwraca w niej również naszą uwagę i uczula nas na ciągle aktualny i w dobie wszechobecnej ery internetu, komunikatorów oraz różnego rodzaju portali internetowych problem stalkingu, czyli uporczywego nękania bądź prześladowania ofiary. W latach dziewięćdziesiątych pojęcie to nie było jeszcze znane i uznawane za przestępstwo. Wówczas takie osoby, jak Darek nazywano psychofanami. To właśnie fakt, tego, że dziś każdy z nas może znaleźć się na miejscu Agaty, przeraża najbardziej.
Jestem pełna podziwu i uznania, ale także wdzięczności dla autorki za podjęcie się napisania tej książki. Z pewnością nie było to łatwe zadanie, nie tylko ze względu na ogromny wkład pracy włożony w samo pisanie, ale także gromadzenie materiałów dotyczących tej wstrząsającej sprawy kryminalnej i wierne ich odzwierciedlenie. To, co trzeba zaznaczyć i podkreślić, to fakt w pełni profesjonalnego podejścia do opowiedzenia nam tej historii. Próżno szukać w niej osobistych odczuć i osądów tego, co się wydarzyło przez Magdalenę Majcher.
„Stasiu, miłości Ty nasza” Aleksandra Jeryś - to niezwykle potrzebna społecznie, mądra i ujmująca historia, która powinna trafić do jak najszerszego grona odbiorców. Nie wiem, jak wy, ale ja tak mam, że kiedy dowiaduję się, że coś poważnego mi dolega, szukam informacji na ten temat, aby móc przygotować się na to, z czym będę musiała się zmierzyć. Wyobraźmy sobie zatem przyszłą mamę, która dowiaduje się, że jej dziecko urodzi się chore, martwe, bądź będzie żyło bardzo krótko, po czym jego życie zgaśnie. Taka mama z pewnością chciałaby dostać choć trochę więcej informacji. I właśnie taka książka, w której czuje się miłość, szacunek wsparcie, dobro, a nawet spokój, na pewno w tej chwili będzie nieocenioną dla niej pomocą. Jednak w żadnym wypadku nie jest to książka adresowana do ściśle określonej grupy odbiorców. Wszak śmierć jest częścią życia i każdego z nas, kiedyś dotknie. Niezależnie od tego, czy umiera dziecko, czy dorosła osoba, zawsze jest ona tak samo bolesna.
Ta książka to samo życie i świadectwo prawdy, która jest bolesna i trudna, ale też piękny zapis przeżyć, które dają nadzieję życia po życiu. Bo kiedy, odchodzi dziecko, czy też dorosła bliska nam osoba, to mimo wszystko ona ciągle jest z nami. Ja jestem przekonana, że to właśnie mały Staś, który patrzy na swoją rodzinę z góry, pomógł mamie napisać tę książkę, która na zawsze pozostanie w sercu każdej osoby, która ją przeczyta.
SAGA KLONOWEGO LIŚCIA Anna Stryjewska
„Łódzka przystań”- Wszystko, o czym przeczytamy w książce, bardzo mocno mnie poruszyło i trafiło wprost do mojego serca. Świadomość, że kierunek potoczenia się dziejących w niej wydarzeń nadało czyjeś prawdziwe życia, sprawiła, że czytałam ją z ogromnym zaangażowaniem i przejęciem. Tak bardzo pragnęłam, aby Stefania i osoby bliskie jej sercu wreszcie zaznały spokoju, szczęścia i miłości. Oni wszyscy tak, jak my teraz pragnęli ułożyć sobie życie, kochając i będąc kochanymi. Bo jest to także książka o miłości, która dla wielu wówczas była siłą do tego, aby się nie poddać i nie stracić nadziei na to, że jeszcze zobaczą swoich bliskich, jeszcze wrócą do domu. Przyjaźni, która była niczym anioł ciągnący ku górze, gdy przychodziło zwątpienie, brak sił i wiary.
Jestem przekonana, że nie odłożycie jej nawet na chwilę, zanim nie przeczytacie ostatniego zapisanego przez autorkę zdania tej historii. A już po odłożeniu książki na półkę jeszcze bardzo długo pozostanie ona w was żywa dzięki emocjom, które wywołuje w czytelniku. To, co warto zaznaczyć, to fakt, że mimo bolesnej i trudnej tematyki, czytelnik w żaden sposób nie czuje się przytłoczony, a wręcz przeciwnie, bohaterowie stają nam się bardzo bliscy i wszystko, co przeżywają, jest dla nas niezwykle ważne. Trzymamy kciuki za to, aby potrafili zamknąć trudną przeszłość i wreszcie byli szczęśliwi. A wszystko to, dzięki lekkości pióra autorki, jej niezwykłej wrażliwości i empatii, które były niezbędne, aby stanąć na wysokości tak ważnego zadania.
„Warszawska Garsoniera” - Od kiedy dowiedziałam się, w jakich okolicznościach zrodził się pomysł napisania Sagi Klonowego Liścia, a także, jaki był powód jej powstania, chętnie śledzę każde spotkanie online z Anią oraz z Blanką. Wiem, że te wszystkie wspomnienia, którymi Blanka się z nami dzieli, są dla niej bardzo ważne i chce, aby one nie odeszły w zapomnienie. Aby dalsze pokolenia jej rodziny mogły je poznawać i pielęgnować tak, jak ona do dziś w swoim sercu. Ale są także trudne. Niejednokrotnie przy okazji takich właśnie spotkań, Blanka przyznaje, że to, iż mogła opowiedzieć Ani o tym, co do teraz jest tak bardzo żywe w jej pamięci, a także wyrzucić z siebie towarzyszące temu silne emocje powierzając je Ani jest dla niej terapią. Zaufała Ani i wierzyła, że to właśnie ona w połączeniu ze swoją wielką empatią i talentem pisarskim przekaże nam w tej opowieści wszystko dokładnie tak, jak ona sama by to powiedziała. Za co oczywiście jest wdzięczna i ogromnie dziękuje.
Ja jednak uważam, że to my czytelnicy powinniśmy być wdzięczni Blance, że niejako wpuściła nas za kulisy niekiedy bardzo osobistych wydarzeń. Będą tam bowiem zdrady, romanse, trudne relacje. Podziękowania z naszej strony należą się również Ani. Z zadaniem, którego się podjęła, poradziła sobie doskonale. Dzięki wiernemu oddaniu realiów tamtych czasów tym, którzy ich nie znają, pozwoliła niemalże stać się ich częścią. Natomiast u osób, które wiedzą, jak one wyglądały, z pewnością wywołała wiele wspomnień, nostalgię i uśmiech na twarzy.
Ja podobnie jak miało to miejsce w przypadku „Łódzkiej przystani”, „Warszawską garsonierę” czytałam z ogromną ciekawością i przejęciem, nie mogąc się od książki oderwać. Przed rozpoczęciem czytana tej części napisałam Blance wiadomość, że podczas jej lektury będę myślała o niej oraz jej rodzinie i tak rzeczywiście było. Nie da się ukryć, że znając całą otoczkę tej trylogii, odczuwa się ją głębiej, mocno trzymając kciuki za szczęście wszystkich, którym towarzyszymy. Na które bez wątpienia zasługują.
„Kanadyjski raj” - Mnie samej ta historia dodała wiary i nadziei w to, że nigdy nie jest za późno na to, aby nasze życie mogło być lepsze. Musimy przejść przez to, co trudne, po to, aby docenić to, co mamy. Życie wystawia nas na wiele prób i tylko od nas zależy, jak przez te próby przejdziemy i jakie lekcje z nich wyciągniemy. Jestem głęboko poruszona tą częścią historii. Wywołała we mnie wiele refleksji i przemyśleń, a także silnych emocji. Samo zakończenie sprawiło, że po mojej twarzy popłynęły łzy. Nie próbowałam ich jednak powstrzymać, gdyż dla mnie miały one oczyszczającą moc. Mimo że, na ostatniej stronie książki odnajdziemy słowo „KONIEC”, to przecież ta historia trwa do dzisiaj.
TRYLOGIA GDAŃSKA
Aneta Krasińska
„W objęciach nazisty” - . Każdy z nas znajdzie w tej powieści, coś
dla siebie. Ja po odłożeniu jej na półkę miałam naturalną
potrzebę doczytania czegoś więcej i sięgnięcia do internetu,
aby jeszcze bardziej poszerzyć swoją wiedzę. Takie właśnie
książki chronią od zapomnienia to, o czym zapomnieć nie możemy,
ale także pozwalają poznać ważne fakty historii, o których
dotychczas nie wiedzieliśmy. Dlatego ja bardzo się cieszę, że
mogłam przeczytać tę bardzo wartościową książkę, od której
czytania nie mogłam się oderwać i opowiedzieć o niej wam.
„W objęciach niewoli” - to
bardzo poruszająca i wzbudzająca w czytelniku bardzo silne przeżycia książka, która nikogo, kto ją przeczyta,
nie pozostawi wobec siebie obojętnym. Czytałam ją z ogromnym
przejęciem, drżąc o życie bohaterów, którzy przez to, że są
bardzo autentyczni, a wręcz namacalni stali mi się bardzo bliscy.
To wszystko sprawiało, że nie mogłam się od tej powieści
oderwać, a jednocześnie czytałam ją przez łzy, zadając sobie
pytanie, czy ja dałabym radę znieść ten ogrom bólu, upokorzenia
i cierpienia zadanego Polakom przez ciemiężycieli. I wiecie, co,
ta historia pokazuje, że człowiek jest w stanie znieść wszystko,
dopóki nie zgaśnie ostatnia iskra nadziei. No i to zakończenie,
które sprawiło, że moje serce zamarło i jak najszybciej chciałam poznać finalną część tej trylogii. Jestem przekonana, że w
waszym przypadku będzie tak samo, ale o tym musicie przekonać się
już sami, do czego gorąco każdego z was zachęcam.
Zdaje
sobie sprawę z tego, że niektórzy z was mogą pomyśleć, że nie
są gotowi na przeczytanie tak ciężkiej tematycznie książki, ale
ta historia pokazuje nam, jak trudne wybory i decyzje kierowały
ludźmi w czasie wojny, a jednocześnie uświadamiają nam, że były
one takie same, jak te, w których obliczu dziś my sami również
stajemy. Bo choć postacie, które spotykamy w książce, są
fikcyjni, to ich marzenia i pragnienia są bardzo realne i mimo
mijającego czasu ciągle niezmienne i ponadczasowe. A pragnieniu ich
realizacji towarzyszy niezwykła odwaga i ogromna determinacja.
Autorka
napisała tę książkę w tak wciągający i angażujący nas
czytelników sposób, że nawet nie zdążycie się zaokrętować, że
dotarliśmy już do jej końca, ale macie moje słowo, że
jeszcze bardzo długo będziecie nosić ją w swoim sercu i pamięci.
„W
objęciach mroku” - Przyznaję, że ta książka sprawiła, że
coś we mnie pękło, wywołując łzy. Nie były to pojedyncze łzy,
a wręcz spazmy płaczu spowodowane silnym ładunkiem emocjonalnym.
Musiałam przerywać czytanie, aby się uspokoić i ochłonąć. A
przede wszystkim uświadomić sobie, że to, o czym czytam nie
dzieje się tu i teraz - zarówno opisane na kartach powieści
wydarzenia, jej bohaterowie, a także ich uczucia były tak
prawdziwe i namacalne, że nieustannie miałam wrażenie, że jestem
w środku tego piekła na ziemi i przeżywam go razem z Iwem i Nelą.
Tak zwyczajnie po ludzku, nie byłam w stanie pojąć rozmiaru
krzywd i cierpienia, jakie człowiek jest w stanie zadać drugiemu
człowiekowi, chcąc podporządkować się władzy, której podlega.
Mimo mijającego czasu od momentu, kiedy skończyłam ją czytać
wszystko jest ciągle we mnie żywe i nie pozwala o sobie zapomnieć.
Nawet kiedy staram się odsunąć od siebie z uporem powracające
myśli i refleksje, one ciągle do mnie wracają. I myślę, że ja
nigdy tej trylogii nie zapomnę. Ona zostanie w moim sercu i pamięci
na zawsze. Nie da się tak po prostu odłożyć tych książek na
półkę i zapomnieć o nich. To zwyczajnie niemożliwe.
„Gustaw, nie Gutek” Aneta Krasińska – Jest to opowiadanie, które
znajdziecie w zbiorze opowiadań dla dzieci i ich opiekunów
„Opowieść
(nie tylko terapeutyczna) dla dzieci i dorosłych” z serii Bajki
mają moc. jego bohaterem jest uczeń trzeciej klasy szkoły
podstawowej Gustaw. Koniecznie zapamiętajcie tę oficjalną wersję
imienia, gdyż chłopiec bardzo nie lubi, gdy ktoś je zdrabnia.
Gustaw nigdy nie jest sam. Jego nieodłącznym towarzyszem jest
wierny przyjaciel autyzm. W wieku przedszkolnym zdiagnozowano u niego
Zespół Aspergera.
Każdy,
kto zechce przeczytać to opowiadanie, będzie miał możliwość
spojrzenia na świat oczami osoby ze Spektrum Autyzmu. Towarzyszymy
chłopcu w jego codzienności, dzięki czemu możemy dowiedzieć się,
jak ta dysfunkcja wpływa na jego postrzeganie drugiego człowieka,
naukę w szkole i otaczający go świat w ogóle. As, jak nazywa
swojego niewidzialnego przyjaciela Gustaw, bardzo często udziela mu
niesłyszalnych dla innych osób podpowiedzi dotyczących tego, jak
ma postąpić w wielu sytuacjach, co wywołuje niezrozumiałe dla
otoczenia zachowania Gustawa.
To opowiadanie
uczy tolerancji, a także tego, że wszyscy jesteśmy wyjątkowi. Dla
każdego z nas jest miejsce i przestrzeń do życia na tym świecie.
Wystarczy tylko chęć zrozumienia i odrobina empatii, aby dla
każdego był on przyjazny.
„Ona” Hanka V. Mody - Możecie być pewni, że każdy znajdzie tu coś dla siebie, ale trzeba zaznaczyć, że jest to książka dla dorosłych, gdyż jest w niej dużo seksualności, cielesności i wyrazistych scen erotycznych. Jednakże żaden dorosły czytelnik nie zostanie wobec tej książki obojętny i przeczyta ją z ogromną i z każdą mijającą stroną rosnącą ciekawością, ostatecznie wielokrotnie stawiając się na miejscu Agaty i zadając sobie pytanie: Jak ja zachowałbym się będąc nią i zapewne nie raz posuwając się do niezbyt pochlebnego oceniania jej postaci i postępowania, ale pamiętajcie, za każdym człowiekiem stoi jego historia i dopóki nie poznamy jej od początku do końca, nie wolno nam nikogo oceniać. Przyznam się, że podczas czytania miałam kilkakrotnie takie momenty, że chciałam powiedzieć Agacie, jakie decyzje ma podjąć i w którym kierunku podążyć, ale za chwile nachodziła mnie myśl, że nie mam takiego prawa, tak samo, jak nikt nie może decydować za mnie o moim życiu.
Dla mnie jednym z bardzo ważnych wyznaczników tego typu książek są emocje oraz autentyzm tego, o czym czytam. I tutaj wszystko to dostałam, a nawet o wiele więcej. Jestem przekonana, że osoby o odmiennej orientacji seksualnej odnajdą w tej powieści siebie samych, a będą i tacy, dla których to wewnętrzne miotanie się Agaty i jej rozterki staną się bardzo bliskie. Jednocześnie czytając tę książkę, poczują się akceptowani i zrozumiani, co jest nam wszystkim bardzo potrzebne. Nie zabrakło tu również elementów zaskoczenia. Nawet jeśli czytelnik myśli, że wie, jakimi torami podąży fabuła, to bardzo szybko przekona się, że tak mu się tylko wydaje. Autorka prowadzi swoich bohaterów nieoczywistymi ścieżkami i tutaj nie da się niczego przewidzieć. A samo zakończenie sprawiło, że szczęka mi opadła. Nie zdradzę jednak nic więcej, więc nie zwlekajcie dłużej z lekturą książki.
„Jeszcze jeden rok” Sylwia Markiewicz - ta książka pozwoli wam zajrzeć w głąb siebie i być może znaleźć w sobie siłę, by uporządkować swoje życie, zawalczyć o siebie, o to, czego my chcemy, nie oglądając się na innych. Mocno wierzę w to, że pomoże także naprawić trudne relacje i da nadzieję, tam, gdzie tej nadziei zabrakło. Ja mocno zżyłam się z główną bohaterką i utożsamiłam z jej zmaganiami z chorobą, bo sama choruję na nerwicę lękową i wiem, jak bywa trudno.
To, co bardzo ważne i o czym trzeba wspomnieć, to fakt, że, mimo iż autorka w tej książce porusza naprawdę niełatwe tematy, to jednocześnie robi to w sposób tak bardzo wyważony, że w żaden sposób nie przytłacza czytelnika. Lekkość stylu pisania, jakim się posługuje, czyni lekturę książki bardzo przyjemną. Jednocześnie Sylwia ma wspaniałą umiejętność angażowania nas we wszystko, o czym czytamy, co sprawia, że od początku do końca nie możemy się od książki oderwać.
Czytajcie tę książkę i mówcie o niej głośno. Polecajcie ją innym, niech trafi do wielu czytelników, bo naprawdę może komuś pomóc.
Zachęcam również bardzo gorąco do sięgnięcia po powieść „Poza sezonem" tej autorki. Oczywiście recenzowałam ją dla was.
"Taką sobie ciebie wymarzyłem” Magdalena Krauze - to bardzo życiowa i wartościowa książka. Jednak aby docenić jej wartość, musimy nauczyć się czytać między wierszami. Jeśli przeczytacie tę książkę bez chwili przemyślenia i refleksji nad tym, o czym czytacie, dostaniecie przyjemną powieść obyczajową. Ale jeśli dostrzeżecie jej głębie i bardzo życiowe aspekty, spędzicie czas z bardzo wartościową, refleksyjną i prawdziwą w swojej wymowie książką, która poruszy wasze serca i sprawi, że łza pojawi się w oku. Dla mnie samej i w moim odczuciu jest to bardzo mądra książka, która mówi o życiu takim, jakie ono jest naprawdę. Doświadczamy w niej wzlotów i upadków, smutków i radości.
Mamy tutaj wspaniale wykreowane postacie, z którymi w pewien sposób możemy się utożsamić, a w kolejach ich losów odnaleźć cząstkę siebie i własnych przeżyć, ale mamy też świetnie zbudowany czarny charakter, który w czytelnikach budzi silne i skrajne emocje. W całej fabule nie zabraknie też elementów zaskoczenia i scen, które sprawiają, że serce zaczyna szybciej bić nie tylko z miłości, ale i z niepokoju o to, co za chwilę się wydarzy. To wszystko sprawia, że książkę czyta się z ogromnym zaangażowaniem i wręcz nie można się od niej oderwać. A kiedy niepostrzeżenie docieramy do ostatniego zdania zapisanego w książce pojawia się żal, że to już koniec, co jest według mnie najlepszą rekomendacja dla książki. Nie zwlekajcie, więc ani chwili dłużej moi drodzy, tylko zabierajcie się za czytanie.
„Sny pachnące poziomkami” Wioletta Piasecka - to książka, wobec której nie sposób przejść obojętnie. Autentyzm opisanej w niej historii pełnej wzruszeń i bolesnych chwil poruszy każdego czytelnika. A bardzo realistyczne kreacje postaci sprawią, że staną się nam oni bardzo bliscy, a nawet będziemy się z nimi utożsamiać. Nie znaczy to jednak, że wszyscy wzbudzą naszą sympatię. Ja bardzo kibicowałam szczęściu Leny, mocno trzymając kciuki, za to by była dla siebie dobra i wyszła zwycięsko z walki o swoje marzenia oraz plany.
Wspaniała i wyjątkowa historia nie tylko dla nas czytelników, ale przede wszystkim najbliższa sercu samej autorki. Jak mówi sama Wiola, ta książka opisuje jej życie. Choć perypetie Leny są fikcją literacką, to opisywane w powieści miejsca, leśne ścieżki, drogi, toczące się w lesie życie, a także zakulisowe życie w leśniczówce, jak również praca leśniczego i pracowników nadleśnictwa są czerpane z autopsji. Jeśli tego jeszcze nie wiecie, Wiola jest panią Leśniczynią, czyli żoną leśnika. Dlatego też w książce znajdziemy wiele pięknym niczym malowanych słowem opisów przyrody. Uwierzcie mi, że kiedy będziecie je czytać i na chwilę zamkniecie oczy, to ujrzycie je oczami wyobraźni. Pisarka opisuje je tak sugestywnie, że pomiędzy stronami książki można poczuć niemalże zapach lasu.
Jestem przekonana, że każdy znajdzie w tej książce coś dla siebie i na co innego zwróci uwagę, ale to, co bezsprzeczne to fakt, że wszystkim nam doda ona siły w walce o siebie i pomoże nigdy się nie poddać.
Całym sercem zachęcam was również do sięgnięcia po kontynuację historii Leny, którą znajdziecie na kartach powieści „Sny pachnące igliwiem”.
"Dom pełen tajemnic” Wioletta Piasecka - Po przeczytaniu tej powieści jestem wdzięczna losowi za to, że żyję tu i teraz. Poznając perypetie głównej bohaterki, bardzo często stawiałam się na jej miejscu i z pełnym przekonaniem mogę stwierdzić, że bardzo trudno byłoby mi udźwignąć ciężar tego, co ją spotkało i czemu musiała się poświęcić. Kibicowałam jej szczęściu, ale do samego końca książki autorka jej nie oszczędza i mocno doświadcza. Przez co my czytelnicy nie wiemy, czy to w pełni zasłużone szczęście w końcu do niej przyjdzie. Takiej odsłony twórczości autorki jeszcze nie znamy, jest jednak coś, co ciągle pozostaje niezmienne i stało się już jej znakiem rozpoznawczym. To oczywiście emocje, które są specjalnością autorki. Tutaj również odczujemy ich prawdziwy rollercoaster. Przez to, że sama postać Sary, jak również jej przeżycia są bardzo autentyczne, odczuwalne podczas czytania książki emocje są silne i mocno wpływają na samego czytelnika. W konsekwencji czego razem z Sarą płakałam, czułam jej ból, upokorzenie, cierpienie, ale także miłość i nadzieję.
Wszystko to sprawiło, że od książki nie mogłam się oderwać, czytając ją z bijącym sercem i zapartym tchem. Cały świat wokół mnie przestał istnieć, a ja czułam ją całą sobą. Jedyne czego żałuję to, że tak szybko się skoczyła. Zdecydowanie chcę więcej i mam nadzieję, że Wiola i wydawnictwo Skarpa Warszawska nie każe nam długo czekać na kontynuację.
Koniecznie przeczytajcie, ta książka to samo życie. Poczujecie w niej cierpienie kobiety zakutej w kajdany norm życia osób wysoko urodzonych, ból straty, determinację w walce o siebie i swoją godność, ale także doświadczycie ukojenia, jakie niesie nadzieja i miłość.
„Kruchość serca” Andrzej Konefał to niezwykle poruszająca i roztrzaskująca nasze serce powieść, która ukazuje niezwykłą siłę miłości rodzinnej i rodzicielskiej w obliczu najbardziej dramatycznej ludzkiej tragedii. Autor zatarł w niej granice wychowywania dzieci. Jeszcze do niedawna wszelkie trudy wychowawcze, były składane w głównej mierze na barki kobiet. Mateusz Szafirski pokazał, że ojciec również potrafi stanąć na wysokości zadania i doskonale sobie poradzić. Ta siła miłości ojca do dzieci oraz to, jak wiele potrafił on znieść, by chronić je i bliskie mu osoby z jego otoczenia została przedstawiona tak pięknie, a zarazem tak wręcz odczuwalnie przez nas samych, że płakałam, nie mogąc czytać dalej. Przyznaje, że rzadko zdarza mi się odkładać książkę po to, aby uspokoić emocje i przypomnieć sobie, że ja nie jestem częścią opisywanej w niej historii. A tym razem musiałam tak zrobić kilka razy. Nie da się ukryć, że jest to trudna emocjonalnie powieść, do której powinna być dołączona paczka chusteczek higienicznych. Jest to też jedna z tych książek, której nie da się odłożyć na dłużej, niż kilka chwil, gdyż nawet jeśli zdecydujemy się zrobić sobie przerwę w czytaniu, to nie będziemy mogli przestać o niej myśleć. A to wszystko za sprawą napięcia, w którym jesteśmy utrzymywani od początku do końca oraz nieustannej niepewności tego, co wydarzy się za chwilę. A uwierzcie mi, tutaj niczego nie da się przewidzieć, a każde następujące po sobie wydarzenia, to kolejny cios w serce czytelnika i samego Mateusza, którego autor nie oszczędza. Nie będzie przesadą, jeśli napiszę, że wsadził go na diabelski młyn nieszczęść, który nie zatrzymuje się ani na chwilę.
Nie unikniemy łez, ale nie jesteśmy odosobnieni w odczuwaniu tak silnych emocji. Sam autor płakał razem z Mateuszem podczas pisania niektórych scen w książce, a było ich kilka, o czym mogliśmy dowiedzieć się podczas spotkań autorskich. Od siebie dodam, że jestem pełna podziwu i uznania dla Andrzeja, za to, że znalazł w sobie siłę, aby „Kruchość serca” napisać. Wszak sam jest kochającym ojcem i na pewno nie był to łatwy proces. Poznając koleje losów rodziny Szafirskich, zdacie sobie sprawę, że takie zdarzenia dzieją się każdego dnia i dotykają zwykłych ludzi, którzy mają swoje marzenia, plany i pragnienia tak, jak my wszyscy, a życie potrafi w jednej chwili je zniweczyć, kpiąc sobie z naszego szczęścia. Doceniajmy to, co mamy, cieszmy się z bycia ze sobą i kochajmy całym sercem.
„Zaklęta w ciszy” Urszula Gajdowska – Jest to bardzo zajmujący i wciągający romans historyczny, na kartach którego autorka porusza bardzo ważny temat zaburzeń lękowych tj. mutyzmu wybiórczego. Z pełnym przekonaniem uważam, że ta książka powinna trafić do jak najszerszego grona odbiorców, a szczególnie do osób, które utożsamiają się z postacią Evie i jej problemami. Jestem bardzo wdzięczna Uli, że ten właśnie jej wątek uczyniła jednym z głównych w powieści, gdyż na pewno w ten sposób pomoże wielu osobom. Niestety mutyzm wybiórczy ciągle jest chorobą, której poświęca się bardzo mało uwagi, przez co wielu z nas nie wie, czym jest i z czym się on wiąże. Co więcej, wiele osób, które wykazują symptomy takowych zaburzeń, nadal nie zostało prawidłowo zdiagnozowanych. Pisarka w bardzo prosty i praktyczny sposób stawiając Evie w codziennych sytuacjach, niemalże naocznie pokazuje czytelnikowi, jak wygląda życie z tą chorobą. Co więcej, w przystępny i zrozumiały sposób został nam czytelnikom przybliżony mechanizm radzenia sobie z lękami oraz odpowiedni rodzaj terapii. W sposób otwarty i bezkompromisowy jesteśmy również uświadamiani, jak takie osoby są odbierane przez społeczeństwo i co wówczas czują. Dzięki tej wyjątkowej i niezwykle wartościowej książce na pewno zrozumiemy, jak wiele w tym trudnym procesie leczenia terapeutycznego zależy od nas samych otaczających osobę z zaburzeniami lękowymi. Warto mówić o tej książce głośno właśnie po to, aby podnosić świadomość społeczną.
"Okruchy lodu” Patrycja Żurek - to bardzo wartościowa, poruszająca i dość trudna emocjonalnie powieść. Autorka mocno doświadcza swoich bohaterów, ale takie właśnie jest życie toczące się gdzieś bardzo blisko nas. Jestem przekonana, że właśnie dzięki dojmującej autentyczności wszystkiego, o czym w książce przeczytamy, wielu jej czytelników odnajdzie w niej cząstkę siebie i utożsami się z opisywaną w niej historią.
Gorąco zachęcam każdego do spędzenia czasu z tą wspaniałą książką, która z pewnością poruszy nawet najbardziej zlodowaciałe serca i znajdzie w nich dla siebie miejsce. Ja czytałam ją z ogromnym zaangażowaniem i poczuciem jedności z jej bohaterami. Z uwagi na to, że autorka nie skupia się wyłącznie na głównych postaciach powieści, ale także bohaterowie drugoplanowi mają swój znaczący wpływ i wkład w jej tworzenie, czytelnik poznaje całą gamę różnorodności ich charakterów, zachowań, postępowań. Jak to w życiu bywa, nie każdy z nich budzi sympatię, ale każdy jest wyrazisty, przez co od początku do końca książki towarzyszy nam wiele odczuć. A po skończonej lekturze, cała opisana w niej opowieść, żyje w nas jeszcze bardzo długo.
Jest to bardzo mądra, wartościowa i mocno refleksyjna powieść, która dla wielu czytelników będzie impulsem do tego, aby zawalczyć o siebie i dać sobie szansę na bycie szczęśliwym. Wybaczyć sobie i zamknąć pewne etapy w naszym życiu, po to, by móc iść dalej. Wszyscy popełniamy błędy, a czasu nie da się cofnąć, ale nigdy nie jest za późno na bycie lepszym.
"Zwykła historia” Maja Drozd - Gorąco zachęcam każdego z was do sięgnięcia po „Zwykłą historię”, na której kartach autorka uświadamia nam, że tak naprawdę nie ma zwykłych historii. Każdy z nas pisze swoją i najczęściej nie zdajemy sobie sprawy, że nawet jeśli nasza jest trudna i nie jesteśmy sobie w stanie z nią poradzić, to warto pamiętać, że trudne chwile, które przeżywamy mogą być sposobnością do tego, aby się zatrzymać, wszystko jeszcze raz przemyśleć i przewartościować w konsekwencji czego zacząć żyć na nowo. Warto również dzielić się swoimi przeżyciami z innymi, gdyż jak się przekonacie czytając powieść może to przynieść wiele dobrego nie tylko dla nas samych, ale także wpłynąć pozytywnie na drugiego człowieka. To mocno autentyczna, mądra, poruszająca historia, w której wiele osób, które zechcą ją poznać znajdzie cząstkę siebie i będzie się z nią utożsamiać przez co trafi ona wprost do ich serc.
DYLOGIA KSIĘŻYC NAD VAJONT Katarzyna Kielecka /FALA/ ECHO/ - autorka oddała w ręce czytelników bardzo wstrząsającą i chwytającą za serce opowieść inspirowaną autentycznymi wydarzeniami katastrofy, która w 1963 roku dotknęła mieszkańców Doliny Vajont i pozbawiła życia tysiące osób.
Jestem pełna podziwu i uznania dla autorki za to, że podjęła się tak bardzo ważnego zadania, aby opowiedzieć nam tę niezwykle ważną historię, a tym samym niejako ocalić ją od zapomnienia i bez wątpienia mocno przemówić do naszej wyobraźni, a także wzbudzić silne emocje. Możecie mi wierzyć, że Kasia sprostała temu odpowiedzialnemu zadaniu doskonale. Jest to zdecydowanie bardziej poważna książka, niż te, z których znamy dotychczas jej twórczość. Mimo że, jest smutna i mocno przejmująca, to jednak w całej opowieści nie zabrakło również miejsca na uśmiech, a nawet śmiech. A wszystko dzięki temu, że ta dylogia to zapis samego życia, a jej bohaterowie to ludzie tacy sami jak my, są odważni, ale też się boją. Kochają, ale też popełniają błędy, które kładą się cieniem na życiu i ich samych i ich bliskich.
Dylogia Księżyc nad Vajont skrywa w sobie historię, której każdy, kto ją pozna, nigdy nie zapomni i już zawsze będzie nosił ją w sercu. Na pewno jej lektura pozwoli nam inaczej spojrzeć na tych ludzi, których do tej pory nie potrafimy zrozumieć. Pamiętajmy, że za każdym człowiekiem kryje się historia jego przeszłości, która ukształtowała go takim, jakim jest. I co równie ważne dzięki niej wręcz poczujemy wyzwalającą moc prawdy, która, choć bywa trudna, to zakuta w kajdany sekretów skrywanych latami, niszczy nas każdego dnia i nie pozwala cieszyć się tym, co dobre tu i teraz. Mało tego, bardzo często odbija się rykoszetem na tych, których kochamy. Jestem przekonana, że ta zajmująca historia stanie się impulsem dla jej czytelników do ważnych życiowych zmian i wielu szczerych rozmów.
Wreszcie dotarliśmy do końca. Mam nadzieję, że udało mi się przekonać was, że warto sięgnąć po każdą z zaprezentowanych przeze mnie książek i że przeczytacie je z ciekawością. A może jesteście po lekturze, któregoś z tytułów, jak wam się podobał?
Zaczytanego 2024 roku życzę.
.jpg)
.png)
.jpg)
.jpg)
